Second biggest German airline, Air Berlin, will start regular flights to Kosovo capital Prishtina starting in November 2009.

Semi low-cost carrier will start flying up to twice weekly flights from Zürich to Prishtina on 25 October and from German cities of Düsseldorf, Frankfurt, Hannover and Munich with nonstop flights on 4 November. Air Berlin will also be operating a Saturday flight from Geneva to Prishtina.

Source: airberlin.com

The airline says these are regular all year flights and tickets can be booked on their website (airberlin.com) or with their local parter Kosova Airlines starting at 119 Euro, which includes taxes, charges and miles.

Aeroporti Ndërkombëtar i Prishtinës ka vlerën me të ultë nga tre margaritarët publik të Kosovës. Qeveria e Kosovës ka angazhuar në shkurt kompaninë amerikano-holandeze “Naco Innova” për të këshilluar në krijimin e partneritetit publiko-privat (PPP) në aeroport. “Naco Innova” ka ndihmuar edhe në krijimin e PPP-së së aeroporteve të Maqedonisë dhe ka një reputacion të mirë pas veti dhe besim tek investitorët potencial.

Në qershor 2009 Qeveria e Kosovës, pas rekomandimit të firmës këshilluese, ka vendosur që kyçja e kapitalit privat të bëhet nëpërmjet metodës Dizajno-Financo-Ndërto-Opero-Transfero dhe do të përfshijë nga njëra anë “menaxhimin, operimin, dhe mirëmbajtjen” dhe nga ana tjetër “financimin, projektimin, prokurimin dhe ndërtimin e infrastrukturës, të vlerësuar në afërsisht €86 milionë, që përfshin terminalin e ri (25.000m2), kullën e re të kontrollit, platformat e reja”, etj. Qeveria e Kosovës e ka udhëzuar firmën këshilluese që ta përgatisë dosjen e tenderit për shtator me cak që fituesi të caktohet këtë vit.

Këshilluesi dhe Qeveria e Kosovës ka qenë dashtë të mbajnë dëgjim publik para se të vazhdojnë me metodën më të mire të përfshirjes së kapitalit privat, duke përfshi edhe ndërprerjen e procesit të mëtutjeshme, nëse ka nevojë. Por kjo nuk duket se ka ndodhur. Tash kur vendimi për koncesionim është marrë, prapë duhet të lihet mundësia që procesi të shtyhet për kohe të pacaktuar nëse nuk arrihet çmimi i dëshiruar.

ANP ka dyfishin e punëtorëve që i duhet një operatori të madhësisë së ngjashme. Për shembull, Tirana me numër të përafërt të udhëtareve, ka mbërri numrin e 300 punëtorëve vetëm vitin e kaluar. Për krahasim, ANP ka mbi 700. Për shkak të politikave famoze jo të mira të resurseve njerëzore, mesiguri një numër tjetër i personelit poashtu duhet të ndërrohet. Kjo do të shkaktoj problem gjatë procesit tenderues, që ndoshta do të zgjidhet me një rrugë të mesme që i lejon ata punëtorë të qëndrojnë aty për një periudhë të caktuar e pastaj të largohen. Mirëpo, çmimi të cilën e merr Kosova për ANP do të jetë proporcionalisht shumë më i vogël nëse insistohet në mbajtjen (edhe ashtu të përkohshme) të punëtorëve të tepërt. Qeveria e Kosovës dhe sindikata e Aeroportit duhet të jenë të hapur që me gjakftohtësi t’i analizojnë anët pozitive dhe negative të këtij kompromisi, dhe ritrajnimi i punëtorëve që potencialisht, pa e paragjykuar rezultatin, do të mbesnin jashtë duhet të konsiderohet seriozisht që tani.

Është në interesin e Kosovës që kyçja e këtij investitori të mos bëhet për kohë më të gjatë se 20 vjet. Përderisa Kosova dhe bota sot nuk janë në pozitë të favorshme ekonomike, me kohë kjo do të ndryshoj dhe një kontratë në kohë më të gjatë do të ishte e dëmshme për Kosovën. Shuma që do të investohet më lartë poashtu do të bënte sens afatgjatë ekonomik vetëm nëse do të zhvlerësohej jo më gjatë se normat standarde të këtyre aseteve, që zakonisht janë 40 vjet për terminale kurse për pistat e fluturimit dhe platformën 20-25 vjet. Pra, një pjesë e vlerës së investimit shumë të nevojshëm kapital do të mbeteshin pronë e Qeverise se Kosovës në përfundim të periudhës kontraktuale.

Tash të flasim pak për çmimin ideal të koncesionimit të aeroportit. Nëse ANP do të këtë profit mesatar prej €10 milion në vit (për krahasim, Ljubljana ka rreth 1.6 milion udhëtarë dhe €16 milion profit neto), për 20 vjet, norma e interesit vjetor është 5%, dhe hiqen investimet e propozuara kapitale në terminale dhe asete të tjera, Kosova do t’i kishte rreth €330 milion benefit financiar nga operimi i aeroportit. Për të marrë të njëjtin benefit tani, vlera e koncesionit do të duhej ishte €125 milion.

Por nuk është kaq bardh e zi sa tregojnë numrat. ANP dhe Kosova i ka disa mangësi. Ekziston bindja se Kosova nuk ka stabilitet politik, nuk ka sistem ligjor të fortë dhe se dominon korrupsioni. Të gjitha këto, të vërteta apo vetëm perceptime, do të kenë ndikim në çmim. Firmat e interesuara mund të jenë nja dy firma evropiane me investime infrastrukturore, një firme aeroportuale nga Gjirit Persik, dhe dy-tre fonde investive sovrane apo firma aeroportuale të Lindjes së Largët që kërkojnë t’i tërheqin asetet e tyre nga një botë e turbullt financiare.

Nga ana tjetër, nuk besoj se ANP në formën e tanishme do të mund t’i kryente investimet kapitale shumë të nevojshme me të njëjtin efikasitet të operatorit privat, apo se do t’i kryente me përligjjen me të mirë ekonomike. Në ANP janë përmbyllur pesë vite gjatë të cilave janë shpenzuar €40 milion në projekte kapitale, €20 milion prej të cilave në mbikëqyrje dhe këshillime teknike për shkak të licencës se përkohshme dhe mungesës së njohurive vetanake në aeroport. Një raport i agjencisë anti-korrupsion i Kombeve të Bashkuara, OIOS, tregon se ANP ka kaluar më shumë se një vit duke operuar me taxiway të dëmtuar, gjë që e rrit rrezikun për dëmtimin e fluturakeve dhe përfundimisht ngrit edhe çmimin e operimit në ANP. Kompania që do të investon në aeroport do të sillte bashkë me njohuritë e provuara teknike, edhe prestigjin dhe besimin e një marke serioze në biznesin aeroportual. Kjo do të ndikonte në shtimin e shërbimit dhe uljen e çmimit të biletave.

Në fakt, kjo e fundit do të ishte edhe benefiti kryesor për Kosovaret dhe gjithsesi duhet të llogaritet bashkë me pagat dhe çmimin e koncesionit. ANP është konsideruar si njëra nga kompanitë e pakta profitabile publike, por në fakt është më shumë se kaq. ANP është porta kryesore e Kosovës (shih http://arianit.us/blog/?p=46), dhe një kompani serioze në këtë biznes, edhe pse potencialisht do t’i ngriste taksat mbi nivelin e tanishëm, përfundimisht do të shpije drejt ngritjes se kualitetit të infrastrukturës, të shërbimit dhe të normalizimit të çmimeve të biletave që paguajnë bashkatdhetarët. P.sh., nëse një biletë mesatare një-drejtimshe do të kushtonte €200, 1.2 milion udhëtarë shpenzojnë €240 milion në vit në udhëtimet nëpërmjet ANP-ës. Ulja mesatare e biletave edhe vetëm 10% do të thotë kursime financiare €24 milion për konsumatorin në vit apo €794 milion gjatë periudhës 20 vjeçare.

Në të njëjtën kohë, duhet të gjendet guximi që nëse ofertat nuk janë të arsyeshme, të shtyhet tenderi për kohë më të mira. Kjo edhe është rekomanduar në Maqedoni, edhe pse nuk është zgjedhur nga qeveria e atjeshme. Nëse për çmimin e koncesionit vendosë tregu, Qeveria e Kosovës duhet të vendosë për një koncesion të bazuar në interesat gjithëpërfshirëse të ekonomisë së Kosovës.

Shënim: Gjatë llogarive nuk kisha qasje në pasqyrat financiare të ANP-se, edhe pse kjo është kërkesë elementare për çdo kompani publike, e sidomos për një kompani në pronësi të qytetareve të Kosovës me monopol në treg.

Kosova nuk njihet mjaftueshem nga te huajte, e vacanerisht jo nga qytetaret e shteteve jashte evropes, te cilet fizikisht apo mediatikisht jane large Kosoves. Sa eshte e demshme, kjo eshte edhe nje mundesi per ate qe ka iniciative per ta portretizuar Kosoven ne driten qe deshiron.

Nje teknike efektive e perdorur kryesishte nga Izraeli eshte turi qe qeverija pergadite per gazetaret dhe/apo vendimarresite tjere nderkombetare pas ndonje ngjarje me interes nderkombetar. Me poshte po shpjegoj si do te shkonte ky proces.

Kosova dhe qeveria e saj ka nje peparesi pasi kontrollon territorin si dhe cdo aktivitet te specifikuar ne agjende, andaj kjo do te ishte i pamundur te perseritet nga Serbia, si edhe shume efektiv.

Me nje program te organizuar mire dhe te strukturuar, gazetaret, vendimarresite qeveritar apo/dhe personat me influence dhe interes per qeshtjen e Kosoves do te ftoheshin per ta vizituar Kosoven.

Per t’i bindur te vijne, personat nga vendet me interes do t’u mbulohet udhetimi ne nje mase te madhe por me kushte qe i shtyjne ata te bejne zgjidhje efikase per buxhetin e Kosoves duke i mbuluar shpenzimet e udhetimit ne nje mase te madhe por jo plotesishte.

Ministria e Puneve te Jashtme do te identifikoj dyzet shtete qe jane te hapura per njohjen e Kosoves me karakteristika te aferta socio-politiko-historike. Ne keto shtete, do te identifikohet nga nje medium si TV apo gazete me influence mbarekombetare ku nje gazetar do te ftohet te vizitoj Kosoven per t’u njohur me te arriturat e shtetit me te ri. (Nje alternative tjere eshte te ftohen diplomate te ketyre shteteve qe sherbejne ne Evrope ne vend te gazetareve ose ne plotesim te tyre por ndaras.)

Agjenda gjate qendrimit te mysafireve:

(Ky program eshte i pergjithshem dhe do t’i pershtatet karakterit te mysafireve)

• Dita 0

o Mbremje – arritja ne Prishtine.
o 19:30: – Mireseardhje me Ministrin e Jashtem te Kosoves.

• Dita 1

o Ngrenja e mengjesit ne hotel
o 09:30 – Takim me Kryetarin e Kosoves
o 11:-00 – Vizite ne Muzeun e Kosoves. Leksion mbi historine e hershme te Kosoves.
o 13:00 – Dreke ne qytet. Njoftim nga Kryetari i Komitetit Olimpik per zhvillimet ne sportin Kosovar
o 15:00 – Takim me udheheqesit religjioz te Kosoves (detajet percaktohen varesishte nga struktura e vizitoreve)
o 16:30 – Vizite te Varret e Deshmoreve ne Prekaz. Gjate rruges: Leksion mbi historine moderne te Kosoves me fokus diskriminimin kolonialist dhe krimet e luftes.
o Mbremje – ne qytet apo ndonje shfaqje artistike

• Dita 2

o 09:30 – Takim me Ministrine e Ekonomise dhe Financave dhe Oden Ekonomike me theks ambijentin fiskal dhe rregullativ
o 12:00 – Takim me Forcat e Sigurise te Kosoves
o 13:00 – Dreke ne qytet.
o 14:30 – Udhetimi ne Prizren. Gjate rruges: leksion mbi rregullimin politiko-juridik te Kosoves.
o 16:00 – Tour i qytetit historik te Prizrenit.
o 19:00 – Darke pune me Kuvendin e Komunes se Prizrenit, me theks karakterin multietnik dhe kulturor te Kosoves.
o Mbremje – Shetitje ne Shatervan, Prizren.

• Dita 3

o 09:30 – Justifkimi i pavaresise se Kosoves nga historian/jurist te ligjit nderkombetar/jurist te te drejtes kushtetuese
o 13:00 – Dreke.
o 15:00 – Largimi nga Kosova

Buxheti:
1 Autobus shkuarje-ardhje ne Prizren = 350 Euro
40 bileta aeroplani x deri ne 1,000 = max 40,000
40 dhoma x 3 net x 60 = 7,200
45 persona x 3 dreka x 15 = 2,025
45 persona x 4 darka x 10 = 1,800
Totali 52,025 Euro

Me 28 Prill eshte raportuar ne media se dicka e ngjajshme eshte organizuar nga Komisioni Evropian per gazetare ruse, bjelloruse etj.

Here are my firefox extensions:

• Adblock Plus
• Better Gcal
• Better Gmail 2
• Better YouTube
• BugMeNot
• Delicious Bookmarks
• Fjalori drejtshkrimor i gjuhes shqipe
• Google Gears
• Greasemonkey
• – Scripts: Textarea Backup
• Read it Later
• Tabs Open Relative
• United States English Dictionary

What are you using?

Prishtina is about hope. And therein lies the curse to its urbanism.

Prishtina is all over the place, but Prishtina is Everywhere is about the many global Prishtinas. So many hopes were placed on post-war Prishtina, and yet it got so little attention failing to belong to any of the neat categories of post-conflict interventionionists.

When one million Kosovars returned at the conflict’s conclusion, they hoped for a new beginning. The Serbs had burned 120,000 homes and the rural areas were not attractive anymore. Others who had seeked asylum in Western European countries were forced to return. Armies of international aid workers descended on Prishtina to help with law and order and capacity building, often renting illegally built office space and housing. And Kosovo once again had a central government in its capital, with ministries in private buildings. Within months, the population of Prishtina increased to 300,000 according to the author’s estimates or half a million according to others’.

And since there are no slums in Prishtina, an array of outbuilding, overbuilding and crowding happened. Virtually all of it illegal. Local government tasked to deal with the issue at one time employed only two people. It suited them, say the local urbanists.

Stylistically, Prishtina is Victorian-neoclassical-oriental-American free-style architecture, on top of the old brutalist grey communist layer.  And it does not harbor respect for public space.

It did not have to be this way. Temporary solutions could have been found to take the pressure off and meet the great needs at the time. International workers could have taken the pressure away from Prishtina by locating in other towns (memo to EULEX). And the government of Kosovo and international agencies should have insisted not to locate in illegal buildings. Although with no final urban plan, areas could have been identified for the construction of high-density buildings, instead of destroying a bit of the whole city.

But Prishtina takes up only part of Prishtina is Everywhere. The rest goes into the generalization of reasons why this happened. It is a highly theoretical treatment, and the shortcoming of the book. We hear about the neo-liberal (Anglo-American) governance, and Prishtina as an example of the threat of those policies for Western Europe, or the ever-popular clannish nature of the Albanian society in Kosovo. The methods devised to deal with the problem are straight from the community participatory textbooks, in contrast to the top-down, unimplementable policies of the city planners with communist legacies. The voices of the young Kosovar architects and planners, not burdened by any of the two philosophies above, however, are much simpler.

The book comes as a result of the work of Archis Interventions, an organization set up to deal with situations like post-war Prishtina, Beirut and Kabul. As a manual for those situations, it is great. It should have focused strictly on that purpose though.

Prishtina is happy, energetic and hopeful. It is the city with no river. It is the city with destroyed history. Everyone wants to be in Prishtina, ruining it on the way.

Prishtina is Everywhere. By Kai Vöckler with Archis Interventions. Archis Publishers, Amsterdam. € 24,50.

Kosova si vend me rrugë tokësore nga veriu në mëshirën e Serbisë, dhe me atë jugore të tërthortë dhe ende të pandërtuar, duhet të punoj më shumë në zhvillimin e trafikut ajror.

Në njëfarë mënyre, aviacioni paraqet për komunikacionin e vendeve të varfra çka telefonia mobile paraqet për telekomunikacionin. Një teknologji e lartë që mundëson kapërcimin e mungesës së infrastrukturës drejt zhvillimit të hovshëm.

Kosova për shkak të diasporës së saj, investitorëve potencial e pse jo edhe turizmit duhet të bëj më shumë për zhvillimin e aviacionit. Çka nënkupton aviacioni për Kosovën? Si industri intensive në kapital, teknologji dhe rrezik, Kosova duhet të fokusohet në rolin ekonomik që kryen ky transport për një vend të izoluar. Duke e marrë parasysh këtë interes kyç, atëherë edhe krijimi i politikave përkatëse bëhet më i qartë.

Nëse Kosova për momentin nuk mund të ketë kompani ajrore të veten, dhe po e njëjta ka nevojë për ta afruar vetveten me botën, atëherë opsioni i dytë më i mirë është që të krijohet një treg me taksa të ulëta aeroportuale dhe aeronaviguese ashtu që të joshen sa më shumë linja ajrore që të ofrojnë shërbime në këtë treg.

Shërbimet e tanishme në Aeroportin e Prishtinës lënë shumë për të dëshiruar si në nivelin e çmimeve ashtu edhe të kualitetit. Për nëntë vite (me përjashtim të muajve të fundit kur është vërejt një lëvizje) është bërë shumë pak në ngritjen e kapaciteteve të këtij aeroporti, që shpjegohet edhe me faktin që 40% të shpenzimeve kapitale prej €50 milionëve gjer tani janë përdorur për miqtë tanë islandez. Mos ta përmendi terminalin e arritjes apo banjat publike në vendin ku për herë të parë pritet të shkel këmba e një investitori potencial.

Çmimet e biletave nga Evropa për në Kosovë janë shpesh më të larta se ato ndër-Atlantike. Shpesh fluturimet janë indirekte dhe jo të përditshme. Linjat janë çarter, d.m.th jo të rregullta, që pjesërisht është arsyeja për çmimet e larta. Po ashtu, ka një koncentrim të tregut nga Gjermania, e tregje të tjera që shërbehen vetëm me nga një kompani ajrore.

Licenca që e morri aeroporti para disa ditësh e certifikon aeroportin si teknikisht të sigurtë për fluturime. Ajo licencë nuk thotë asgjë për një sërë gjërash të cilat unë po i përmendi këtu e me të cilat tash e tutje duhet të merret menaxhmeti i këtij aeroporti.

Të ballafaquar me rënie ekonomike, çmime të larta të naftës, dhe tani edhe një dollar të forcuar, tregu i kompanive ajrore në Evropë do të ndryshoj shumë duke u krijuar 3-4 gjigant që do të gllabërojnë kompanitë e rangut të mesëm të drejtuar respektivisht nga British Airways, Air France-KLM dhe Lufthansa si dhe 2-3 bartës buxhetor si Ryanair dhe EasyJet. Një numër i kompanive të tjera ose do të dështojnë ose do të bëhen pre e liderëve të tanishëm. Fytyra e re e bartësve evropian do të jetë shumë më e konsoliduar. Shërbimet ajrore do të tkurren në ato më të domosdoshmet dhe më profitabilet për të lejuar mbijetesën.

Qëllimi i Kosovës dhe i aeroportit të saj të vetëm duhet të jetë tërheqja e kompanive buxhetore (low-cost carrier) si Ryanair dhe EasyJet të njohura për çmimet e ulëta. Kur është e mundur, këto fluturime duhet të ofrojnë lidhje dytësore të mjaftueshme për në destinacione të tjera, si për shërbim më të gjerë të udhëtarëve ashtu edhe të mundësohet përditshmëria e këtyre fluturimeve drejt Prishtinës. E theksoj se është kritike për biznesin që për një investitor apo menaxher të vij në Kosovë në mëngjes e të kthehet në mbrëmje në shtëpi. Përditshmëria e fluturimeve, e jo vetëm gjatë verës, e ven në lëvizje një dinamikë krejt tjetër për gatishmërinë për biznes të Kosovës.

Për të tërhequr kompanitë ajrore buxhetore, duhet të ulen taksat aeroportuale dhe të ngritën shërbimet duke filluar me kohën që avionët e kalojnë në tokë. E për t’u ulur taksat, duhet të ulen shpenzimet e tanishme në aeroport, që mund të kompensohen me të ardhura alternative nga shërbimet në terminal që në aeroportet moderne sillen prej 30-60%.

I këshilloj liderët politikë të Kosovës që gjatë kyçjes së kapitalit privat në aeroport të mos e shohin atë si një aset të zakonshëm. Aeroporti nuk duhet të shihet si mënyrë e drejtpërdrejtë për të fituar maksimumin nga ai apo për uljen e papunësisë në Kosovë. Megjithëse me një politikë të mençur, ato do të jenë vetëm dy prej rezultateve të një aeroporti të suksesshëm.

Është folur për programin tre milionësh për promovimin e Kosovës në televizionet globale. Fatkeqësisht ky plan është shumë i kushtueshëm dhe nuk arrin sa duhet. Ja alternativa.

Reklamimi i shtetit më të ri në botë në televizionet ndërkombëtare si Al Jazeera, CNN dhe BBC do të ishte ëndërr e çdo menaxheri të marketingut. Fatkeqësisht tre milion janë shumë pak për ta arrit këtë cak, dhe fatmirësisht më shumë se sa nevojiten për metodën e dytë më të mirë, që është interneti.

Me 2007 në internet kishin qasje 747 milion njerëz anekënd globit. Kjo është më pak se sa televizioni por pothuajse të gjithë njerëzit që do të ishin me interes për kampanjën e marketingut të Kosovës.

Çka kemi sot? Imazhin e një vendi jo stabil, ku gjeja e parë që një të huaji i vije në mend është lufta e vitit 1999. Rezultati: një shumë e investimeve nën €400 milion, shumë pak prej tyre nga jashtë, dhe mëdyshje politike rreth meritës së ekzistimit të këtij shteti.

Interneti është metodë shumë e lirë dhe efikase e reklamimit. Nëpërmjet tij sot mund të caktosh cakun e njerëzve që i synon dhe ta përshtatesh mesazhin varësisht çka dëshiron t’i komunikosh atij caku. P.sh.: në këtë moment unë mund ta krijoj një kampanjë reklamimi në internet me cak meshkujt e moshës 30-60 vjeçare në Arabinë Saudite që kanë kryer shkencat politike apo marrëdhëniet ndërkombëtare apo biznesin ndërkombëtar.

Ky grup i njerëzve potencialisht do të ndihmonin në krijimin e opinionit për njohjen e Kosovës prandaj edhe është shumë me rëndësi që ta kenë parasysh mesazhin tonë që pastaj do të shpjegohej gjerësisht me një faqe interneti në gjuhën e tyre, gjëra këto që do të ishin të pamundura të bëhen me një klip televiziv 30 sekondësh.

Këto janë mundësitë teknike që i ofron interneti.

Ka gjëra të tjera në të cilat qeveria kosovare tregon mangësi. Ministria e Punëve të Jashtme e filloi faqen në internet diku në fillim të shtatorit. Kryeministria rifilloi me freskimin faqes që prej largimit të qeverisë Çeku diku në fund të majit.

Faqja e MPJ-së nëse nuk kërkohet me kujdes nuk rezulton fare në Google. E kur ta gjen, çfarë të shohësh aty, margaritar të anglishtes së dobët si ky: “It is my pleasure to address to this conference, hold at a crucial moment for Kosovo and the region in general. The content of this conference, from the topics point of view to be discussed as well as with regard to representation, is increasing its significance.”

Hiperlidhjet si Tourism and Cultural Inheritage të dërgojnë në faqe të palës së tretë e Investments in Kosovo (sic!) nuk të dërgojnë askund, edhe pse një faqe për promovimin e investimeve e financuar nga qeveria ekziston në internet. Askund nuk jepen informata pse të njihet Kosova apo çka përfaqëson Kosova, që në këto momente duhet të jetë qëllimi i kësaj ministrie. E kur jemi te detajet, le të vendoset nëse është e verdha apo e arta ngjyra e stemës qeveritare dhe nëse emri zyrtar është “Kosovo” apo “Kosova”.

Kryeministria është bërë shumë e mirë në kohët e fundit në raportimin e shpejt të punës së saj si në shqip ashtu edhe në anglisht në internet. Kjo është e mirëseardhur si për Kosovën, ashtu edhe për qeverinë për pikët politike që i merr duke i raportuar arritjet e veta dhe në njëfarë mënyre menaxhuar lajmin.

Por asnjëra prej këtyre institucioneve nuk i publikon deklaratat për shtyp në anglisht në agjencitë përkatëse që merren me shpërndarjen e tyre në Google News e gjetkë ku pastaj do të lexoheshin nga gazetarët dhe palët tjera të interesuara në internet.

Tani më asnjeri prej liderëve qeveritar nuk i afrohet medias ndërkombëtare me opinione të shkruara që një kohë i bënte Agim Çeku në Wall Street Journal e rreth kohës së pavarësisë edhe Hashim Thaçi.

Interneti ka edhe një rëndësi tjetër. Ai mundëson rendim të argumenteve e të aktiviteteve me miqtë tanë nëpër botë.

Nuk pajtona me ministrin e Jashtëm Hyseni kur thotë se çdo gjë e mundshme është bërë. Metoda shumë të lira dhe të efektshme për të influencuar opinionin botëror po lihen anash.

Këto që i thashë nuk duhet të interpretohen si shfajësim i shoqërisë civile.

Botuar ne telegrafi.com

Take the foremost foreign correspondent from the Balkans, years of work in the region and an author of historic works on Kosovo and Serbs and you could potentially have the best mix for some great all-encompassing work on Kosovo. In his latest work Tim Judah sets out to give you in broad lines everything you need to know about Kosovo. And for the most part, he does it pretty well.

He does have a slow start with history. It is all over the place, unnatural and devoid of the authoritative voice that permeates the book once it gets into the 20th century. Because of the short and review nature of the book, it fails to bring anything new to the historical discourse on Kosovo. And in such a game Albanians and readers are bound to come out losers due to the more prolific Serbian “historical” work.

But once it starts heading into the modern history of Kosovo, the tone gets more relaxed and we see Judah at its best. He is able to connect the present situation and characters with the historical events decades back and be critical about it. The prose flows with ease and should captivating even to the most uninitiated of you who want to understand how we got here.

That said, it does have a few flaws. At one point Judah compares Kosovo’s right to independence to that of Republika Srpska, an entity whose borders were established during the Bosnian war based on ethnic cleansing and genocide. He also does not seem certain that Recak, which precipitated the NATO war, was a massacre of innocent civilians. On the flip side, he does dismantle myths, such as the widely quoted figure of over 200,000 Serbs having left Kosovo since 1999 (the number is around 70,000).

Other than that, the book is one of a kind. It is very well done and covers Kosovo up to the present day, including laying out some of the challenges that Kosovo will face in the coming months and years and some of the internal controversies that provide a great illustration of what Kosovo feels like on the ground. On the downside, presumably to appeal to the wider international audience and following an established tradition, the book is moored into the Albanian vs. Serb duality, illustrated by the decision to refer to geographic names in both Serbian and Albanian. But in Kosovo itself, Serbs/Serbia takes only a miniscule portion of the general debate.

Kosovo: What Everyone Needs to Know. By Tim Judah. Oxford University Press. Out on 23 October 2008. £8.99

Published on newkosovareport.com on 12 October, 2008.