Serbia had not officially lost the ICJ case yet and it had the diplomatic corps ready to reinterpret the case. But make no mistake, it lost it badly and anyone who has read the case can see this clearly.

The court titled the case this way: “Accordance with international law of the unilateral declaration of independence in respect of Kosovo (advisory opinion)”

Serbia through the United Nations asked this question:
“Is the unilateral declaration of independence by the Provisional Institutions of Self-Government of Kosovo in accordance with international law?”

The court’s general 10-4 conclusion?

“The Court has concluded that the adoption of the declaration of independence of 17 February 2008 did not violate general international law, Security Council resolution 1244 (1999) or the Constitutional Framework. Consequently the adoption of that declaration did not violate any applicable rule of international law.”

Ouch! That’s gotta hurt. And it did lead Serbs to believe once again that they were fighting against the whole world, just like in the good old days.

Serbia asked a relatively narrow but heavily leading question and got a thorough, exact answer to her question. This despite what Serbia might want to say. Serbia’s trap was in the “Provisional Institutions of Self-Government”, themselves a creation of Resolution 1244. The Court, however, looked beyond this and concluded that independence was not declared by the same institutions. Ouch!

Furthermore, it concluded that no applicable international law bans declaration of independence. This question was exactly what Serbia had asked the UN General Assembly to support five months after this declaration. We can safely assume that Serbia thought it had put the court into a corner by asking such a narrow, “technical” question.

This did not stop Serb diplomacy from wondering, as the Serb civic leader Vesna Pešic put it jokingly, “Where is the answer to the question we didn’t ask?”

We should not forget that the independence itself is a fact on the ground, not a question of legality, already defined by international law by the ability to carry out the duties of the state. This is why Serbia avoided it.

A 10-4 victory across the political lines of the judges’ respective state is proof of the independent action of this court. Does the court create legal precedent? Hardly. But if the respective countries that have looked at this case with much trepidation about what it could mean for their own sovereignties have doubts, they should fire their foreign ministers. Fire them immediately for taking such disastrous stances that could not have led to better conclusions. If they had recognized Kosovo and moved on, this would not have happened. On the other hand, Serbia’s Jeremic can stay, he’s such a tool to new Kosovo and may certainly continue to ask the court more questions, just in case one of them turns positive for him.

Moreover, the case indirectly concluded that UN Resolution 1244  and any other international institution derived from it is finished. UNMIK – ditto; NATO’s KFOR – time for Status of Forces Agreement with a sovereign government, boys; EULEX – are you sure you’re still status neutral?; OSCE – you get the idea.

Serbia lost militarily – the 1999 war; politically – the status talks and the 2008 declaration of independence; and legally – the ICJ case. Now the fight gets diplomatic. Minister Hyseni, it’s your turn to challenge the lying liars and the lies they tell. It shouldn’t be too hard.

Kosova nuk njihet mjaftueshem nga te huajte, e vacanerisht jo nga qytetaret e shteteve jashte evropes, te cilet fizikisht apo mediatikisht jane large Kosoves. Sa eshte e demshme, kjo eshte edhe nje mundesi per ate qe ka iniciative per ta portretizuar Kosoven ne driten qe deshiron.

Nje teknike efektive e perdorur kryesishte nga Izraeli eshte turi qe qeverija pergadite per gazetaret dhe/apo vendimarresite tjere nderkombetare pas ndonje ngjarje me interes nderkombetar. Me poshte po shpjegoj si do te shkonte ky proces.

Kosova dhe qeveria e saj ka nje peparesi pasi kontrollon territorin si dhe cdo aktivitet te specifikuar ne agjende, andaj kjo do te ishte i pamundur te perseritet nga Serbia, si edhe shume efektiv.

Me nje program te organizuar mire dhe te strukturuar, gazetaret, vendimarresite qeveritar apo/dhe personat me influence dhe interes per qeshtjen e Kosoves do te ftoheshin per ta vizituar Kosoven.

Per t’i bindur te vijne, personat nga vendet me interes do t’u mbulohet udhetimi ne nje mase te madhe por me kushte qe i shtyjne ata te bejne zgjidhje efikase per buxhetin e Kosoves duke i mbuluar shpenzimet e udhetimit ne nje mase te madhe por jo plotesishte.

Ministria e Puneve te Jashtme do te identifikoj dyzet shtete qe jane te hapura per njohjen e Kosoves me karakteristika te aferta socio-politiko-historike. Ne keto shtete, do te identifikohet nga nje medium si TV apo gazete me influence mbarekombetare ku nje gazetar do te ftohet te vizitoj Kosoven per t’u njohur me te arriturat e shtetit me te ri. (Nje alternative tjere eshte te ftohen diplomate te ketyre shteteve qe sherbejne ne Evrope ne vend te gazetareve ose ne plotesim te tyre por ndaras.)

Agjenda gjate qendrimit te mysafireve:

(Ky program eshte i pergjithshem dhe do t’i pershtatet karakterit te mysafireve)

• Dita 0

o Mbremje – arritja ne Prishtine.
o 19:30: – Mireseardhje me Ministrin e Jashtem te Kosoves.

• Dita 1

o Ngrenja e mengjesit ne hotel
o 09:30 – Takim me Kryetarin e Kosoves
o 11:-00 – Vizite ne Muzeun e Kosoves. Leksion mbi historine e hershme te Kosoves.
o 13:00 – Dreke ne qytet. Njoftim nga Kryetari i Komitetit Olimpik per zhvillimet ne sportin Kosovar
o 15:00 – Takim me udheheqesit religjioz te Kosoves (detajet percaktohen varesishte nga struktura e vizitoreve)
o 16:30 – Vizite te Varret e Deshmoreve ne Prekaz. Gjate rruges: Leksion mbi historine moderne te Kosoves me fokus diskriminimin kolonialist dhe krimet e luftes.
o Mbremje – ne qytet apo ndonje shfaqje artistike

• Dita 2

o 09:30 – Takim me Ministrine e Ekonomise dhe Financave dhe Oden Ekonomike me theks ambijentin fiskal dhe rregullativ
o 12:00 – Takim me Forcat e Sigurise te Kosoves
o 13:00 – Dreke ne qytet.
o 14:30 – Udhetimi ne Prizren. Gjate rruges: leksion mbi rregullimin politiko-juridik te Kosoves.
o 16:00 – Tour i qytetit historik te Prizrenit.
o 19:00 – Darke pune me Kuvendin e Komunes se Prizrenit, me theks karakterin multietnik dhe kulturor te Kosoves.
o Mbremje – Shetitje ne Shatervan, Prizren.

• Dita 3

o 09:30 – Justifkimi i pavaresise se Kosoves nga historian/jurist te ligjit nderkombetar/jurist te te drejtes kushtetuese
o 13:00 – Dreke.
o 15:00 – Largimi nga Kosova

Buxheti:
1 Autobus shkuarje-ardhje ne Prizren = 350 Euro
40 bileta aeroplani x deri ne 1,000 = max 40,000
40 dhoma x 3 net x 60 = 7,200
45 persona x 3 dreka x 15 = 2,025
45 persona x 4 darka x 10 = 1,800
Totali 52,025 Euro

Me 28 Prill eshte raportuar ne media se dicka e ngjajshme eshte organizuar nga Komisioni Evropian per gazetare ruse, bjelloruse etj.

Është folur për programin tre milionësh për promovimin e Kosovës në televizionet globale. Fatkeqësisht ky plan është shumë i kushtueshëm dhe nuk arrin sa duhet. Ja alternativa.

Reklamimi i shtetit më të ri në botë në televizionet ndërkombëtare si Al Jazeera, CNN dhe BBC do të ishte ëndërr e çdo menaxheri të marketingut. Fatkeqësisht tre milion janë shumë pak për ta arrit këtë cak, dhe fatmirësisht më shumë se sa nevojiten për metodën e dytë më të mirë, që është interneti.

Me 2007 në internet kishin qasje 747 milion njerëz anekënd globit. Kjo është më pak se sa televizioni por pothuajse të gjithë njerëzit që do të ishin me interes për kampanjën e marketingut të Kosovës.

Çka kemi sot? Imazhin e një vendi jo stabil, ku gjeja e parë që një të huaji i vije në mend është lufta e vitit 1999. Rezultati: një shumë e investimeve nën €400 milion, shumë pak prej tyre nga jashtë, dhe mëdyshje politike rreth meritës së ekzistimit të këtij shteti.

Interneti është metodë shumë e lirë dhe efikase e reklamimit. Nëpërmjet tij sot mund të caktosh cakun e njerëzve që i synon dhe ta përshtatesh mesazhin varësisht çka dëshiron t’i komunikosh atij caku. P.sh.: në këtë moment unë mund ta krijoj një kampanjë reklamimi në internet me cak meshkujt e moshës 30-60 vjeçare në Arabinë Saudite që kanë kryer shkencat politike apo marrëdhëniet ndërkombëtare apo biznesin ndërkombëtar.

Ky grup i njerëzve potencialisht do të ndihmonin në krijimin e opinionit për njohjen e Kosovës prandaj edhe është shumë me rëndësi që ta kenë parasysh mesazhin tonë që pastaj do të shpjegohej gjerësisht me një faqe interneti në gjuhën e tyre, gjëra këto që do të ishin të pamundura të bëhen me një klip televiziv 30 sekondësh.

Këto janë mundësitë teknike që i ofron interneti.

Ka gjëra të tjera në të cilat qeveria kosovare tregon mangësi. Ministria e Punëve të Jashtme e filloi faqen në internet diku në fillim të shtatorit. Kryeministria rifilloi me freskimin faqes që prej largimit të qeverisë Çeku diku në fund të majit.

Faqja e MPJ-së nëse nuk kërkohet me kujdes nuk rezulton fare në Google. E kur ta gjen, çfarë të shohësh aty, margaritar të anglishtes së dobët si ky: “It is my pleasure to address to this conference, hold at a crucial moment for Kosovo and the region in general. The content of this conference, from the topics point of view to be discussed as well as with regard to representation, is increasing its significance.”

Hiperlidhjet si Tourism and Cultural Inheritage të dërgojnë në faqe të palës së tretë e Investments in Kosovo (sic!) nuk të dërgojnë askund, edhe pse një faqe për promovimin e investimeve e financuar nga qeveria ekziston në internet. Askund nuk jepen informata pse të njihet Kosova apo çka përfaqëson Kosova, që në këto momente duhet të jetë qëllimi i kësaj ministrie. E kur jemi te detajet, le të vendoset nëse është e verdha apo e arta ngjyra e stemës qeveritare dhe nëse emri zyrtar është “Kosovo” apo “Kosova”.

Kryeministria është bërë shumë e mirë në kohët e fundit në raportimin e shpejt të punës së saj si në shqip ashtu edhe në anglisht në internet. Kjo është e mirëseardhur si për Kosovën, ashtu edhe për qeverinë për pikët politike që i merr duke i raportuar arritjet e veta dhe në njëfarë mënyre menaxhuar lajmin.

Por asnjëra prej këtyre institucioneve nuk i publikon deklaratat për shtyp në anglisht në agjencitë përkatëse që merren me shpërndarjen e tyre në Google News e gjetkë ku pastaj do të lexoheshin nga gazetarët dhe palët tjera të interesuara në internet.

Tani më asnjeri prej liderëve qeveritar nuk i afrohet medias ndërkombëtare me opinione të shkruara që një kohë i bënte Agim Çeku në Wall Street Journal e rreth kohës së pavarësisë edhe Hashim Thaçi.

Interneti ka edhe një rëndësi tjetër. Ai mundëson rendim të argumenteve e të aktiviteteve me miqtë tanë nëpër botë.

Nuk pajtona me ministrin e Jashtëm Hyseni kur thotë se çdo gjë e mundshme është bërë. Metoda shumë të lira dhe të efektshme për të influencuar opinionin botëror po lihen anash.

Këto që i thashë nuk duhet të interpretohen si shfajësim i shoqërisë civile.

Botuar ne telegrafi.com

Take the foremost foreign correspondent from the Balkans, years of work in the region and an author of historic works on Kosovo and Serbs and you could potentially have the best mix for some great all-encompassing work on Kosovo. In his latest work Tim Judah sets out to give you in broad lines everything you need to know about Kosovo. And for the most part, he does it pretty well.

He does have a slow start with history. It is all over the place, unnatural and devoid of the authoritative voice that permeates the book once it gets into the 20th century. Because of the short and review nature of the book, it fails to bring anything new to the historical discourse on Kosovo. And in such a game Albanians and readers are bound to come out losers due to the more prolific Serbian “historical” work.

But once it starts heading into the modern history of Kosovo, the tone gets more relaxed and we see Judah at its best. He is able to connect the present situation and characters with the historical events decades back and be critical about it. The prose flows with ease and should captivating even to the most uninitiated of you who want to understand how we got here.

That said, it does have a few flaws. At one point Judah compares Kosovo’s right to independence to that of Republika Srpska, an entity whose borders were established during the Bosnian war based on ethnic cleansing and genocide. He also does not seem certain that Recak, which precipitated the NATO war, was a massacre of innocent civilians. On the flip side, he does dismantle myths, such as the widely quoted figure of over 200,000 Serbs having left Kosovo since 1999 (the number is around 70,000).

Other than that, the book is one of a kind. It is very well done and covers Kosovo up to the present day, including laying out some of the challenges that Kosovo will face in the coming months and years and some of the internal controversies that provide a great illustration of what Kosovo feels like on the ground. On the downside, presumably to appeal to the wider international audience and following an established tradition, the book is moored into the Albanian vs. Serb duality, illustrated by the decision to refer to geographic names in both Serbian and Albanian. But in Kosovo itself, Serbs/Serbia takes only a miniscule portion of the general debate.

Kosovo: What Everyone Needs to Know. By Tim Judah. Oxford University Press. Out on 23 October 2008. £8.99

Published on newkosovareport.com on 12 October, 2008.

Një listë e përpiluar prej OJQ-së “Çohu” tregon për arsimimin e anëtarëve të qeverisë. Sipas listës, Ministri i Drejtësisë është Kimist e Ministri i Energjitikës është Gjuhëtar. A thua sa përqind e deputetëve janë gjuhëtar e historian?

Kryeminstri
Agim Çeku
Artileri/Këmbësori

Zëvendëskryeministri
Lutfi Haziri
Pa shkollim të lartë

Ministri për Kthim
Sllavisha Petkoviq
Pa shkollim të lartë

Ministri për Mirëqenie Sociale
Ibrahim Selmanaj
SHLP

Ministri i Kulturës
Astrit Haraçija
Me diplomë të kulturës

Ministri i Energjetikes
Et’hem Çeku
Historian

Ministri i Tregtisë
Bujar Dugolli
Historian

Ministri i Shëndetësisë
Sadik Idriz
Gjuhëtar

Ministri i Arsimit
Agim Veliu
Jurist

Ministri i Shërbimeve Publike
Melihate Tërmkolli
Juriste

Ministri i Ekonomisë
Haki Shatri
Ekonomist

Ministri i Telekomunikacionit
Qemajl Ahmeti
Elektro – inxhinier

Ministri i Brendshëm
Fatmir Rexhepi
Inxhinier

Ministri i Drejtësisë
Jonuz Salihaj
Kimist

Ministri i Mjedisit
Ardian Gjini
Studime Evropiane

Ministri i Bujqësisë
Nuk ekziston

*82% e kabinetit qeveritar janë jo-kompetent dhe të pa-përvojë për fushat që udhëheqin!