…edhe i shtrejte.

Kosova sui generis, Kosovo the Young Europeans, e megjithate, marketingu shume i vjeter.

Kampanje shume e kushtueshme ne mediat tradicionale, e nje ueb faqe mjaft e varfer. Kush e ka vizitu?

Nuk ka kontinuitet te kallzimit per Kosoven.

Pse duhet Kosova me konkuru me Maqedonine, Malin e Zi, Kroacine, Malejzine, Azerbaijxhanin, Dubain? A keni pa ndonjehere reklame Visit Israel apo Invest in Israel?

Kosova i ka njerzit e duhun per nje kampanje moderne ne internet per nje fraksion te qmimit te tanishem. Ka njerez te marketingut qe ju rrine karshi atyne ne Londer e Nju Jork e ka ueb dizajnera me e ba Obamen xheloz.

Ne Facebook une mundem me identifiku dhe shenju me nje kampanje te posaqme saktesishte njerzit qe kane studju marredhania nderkombetare, punojne ne nje institucion shteteror, banojne ne Gjirit persik dhe kane moshe 25-65 vjecare.

Duhet me e kriju nje qender shtypi per publikun e huaj ku mbledhen lajmet prej te gjitha skutave te qeverise e plasohen ne internet ne gjuhet Angleze, Frenge, Arabe dhe Spanjolle.

Duhet me perkrahe ueb sajtet si newkosovareport.com, kosovotimes.net, kosovoguide.com. Eciks.org edhe investinkosovo.org jane mjaft te mira.

Lej te tjeret ta bejne reklamimin per ty: paguaj gazetaret ta vizitojne Kosoven, perkrah konferenca nderkombetare qe sjellin vizitore.

Ja vlene!

Së voni është përfolur tenderi për pajisjen e mbi 1000 shkollave të Kosovës me laboratorë kompjuterik dhe internet. Pikë kyçe e debatit është bërë çmimi i ofertës fituese. Unë desha të ndalem te i tërë konceptimi i këtij projekti: te softueri që përbën një përqindje të konsiderueshme të vlerës së secilit prej këtyre kompjuterëve.

Në botë ekziston softuer shumë kualitativ për shumë më pak pare: softueri i lirë dhe me kod burimor të hapur. Ky softuer – Linux, Firefox, OpenOffice.org, GIMP, etj. – përveç se më i lirë, është më i sigurt ndaj sulmeve dhe vrimave të ndryshme të sigurisë, ofron zgjedhje të bollshme nga fusha edukative, ofron pronësi totale dhe në mënyrë permanente, karakteristika të përafërta me softuerin komercial, dhe freskim dhe mirëmbajtje shumë më të lehtë se alternativat komerciale. Është edhe më mirë, ky softuer është plotësisht pa pagesë dhe mund të përdorët që tash nga secili prej nesh. Por një investim shtesë do të ishte i mirëseardhur në lokalizmin e disa prej këtyre produkteve dhe modifikimin e tyre për nevojat e Kosovës dhe projektit në veçanti.

Kodi burimor i hapur nënkupton që nxënësit dhe të tjerët kanë qasje të plote në mënyrën se si funksionojnë programet dhe mund të bëhen edhe pjesëmarrës në zhvillimin e tyre, e jo vetëm përdorues pasiv.

Softueri i lirë mundëson zvogëlimin edhe të shpenzimeve harduerike nëpërmjet shfrytëzimit të një serveri për të shërbyer disa desktop terminale duke e rritur edhe nivelin e kontrollës dhe filtrimin e internetit.

Aplikacionet mund të zgjedhën sipas moshës dhe nevojave që nga ato parashkollore e deri të ato universitare. Aplikacioni ATutor mundëson menaxhim të përmbajtjes mësimore online, OpenBiblio të bibliotekës shkollore, iTest mundëson dhënien e testeve online, kurse openSIS dhe FreeSMS menaxhim të administratës shkollore nga drejtoria dhe arsimtarët, si regjistrimi i nxënësve, mungesat dhe notat. Pastaj një mori e tërë e aplikacioneve të tjera janë në dispozicion për mësimin e fizikës, kimisë, astronomisë, matematikës, biologjisë, gjeografisë, gjuhëve, etj. Për krahasim, koncepti i tanishëm zyrtar sheh vetëm instalimin e sistemit operativ dhe aplikacioneve për zyra.

Kursimet që do të realizoheshin nga çmimi 0 do të mund të përdoreshin pastaj për qëllime të tjera në projekt, si përkrahja teknike, hardueri, trajnimet dhe pagesa më e lartë e arsimtarëve.

E gjithë kjo nënkupton që një pjesë më e madhe e vlerës se këtij tenderi do të mbetej në Kosovë të firmat e teknologjisë informative, duke e forcuar një sektor kyç të ekonomisë Kosovare.

Dhe në fund, por jo me më pak rëndësi, është aspekti moral i konceptimit të projektit. Nëse realizohet koncepti i tanishëm, nxënësit tanë do të trajnohen në softuer të cilën një pjesë shumë e vogël e tyre kane mundësitë financiare ta blejnë në shtëpi apo në bizneset e tyre të vogla. Kjo qasje i detyron fëmijët dhe prindërit e tyre të kalojnë në ilegalitet kur veç ekzistojnë alternativa të lira legale.

Por edhe pas gjithë kësaj, koha qe secili nxënës do të mund ta përdorë njërin prej këtyre kompjuterëve dhe hapësirat e dedikuara për ta do të jetë shumë e vogël. Një hap me kualitativ do të ishte pajisja e secilit nxënës me laptop personal siç po bëjnë vendet me nivel zhvillimi të ngjashëm me tonin. Revolucioni i filluar nga projekti One Laptop per Child (OLPC) ka mundësuar zbritjen e çmimit të këtyre pajisjeve në $200 për laptop apo 28 milion euro për 200,000 laptop. Vetëm atëherë Kosova do të përjetonte një revolucion të vërtetë.

Autori është Kryetar i Bordit të FLOSS Kosova, OJQ që merret me promovimin e softuerit të lirë.

Kosovo – the young Europeans campaign took an interesting turn yesterday by soliciting user-created videos for their planned second independence anniversary TV ads. Being the viral marketing guy, I finally began to get excited about all this. In fact, I had thought that the viral marketing and the web was the only way to go for a country such as Kosovo: it is cheap, it engages the audience, and the method goes along with the message.

But the excitement of that first Twitter message from the campaign yesterday faded out a bit when the instructions asked for the link to the video wishing happy second birthday to Kosovo from well wishers across the world to be sent to their email address. I see now that some of those videos are getting posted on their YouTube channel as they are filtered, and the campaign will likely get decent 60 second ads to broadcast on TV although they are missing the whole point of the web thing because they can’t let go of the control and allow the web part to become a goal in itself. For now we are competing with beautiful Croatia, timeless Macedonia, something or another Azerbaijan. If they took the web course, with little money and some creative brainstorming, which is plentiful in Prishtina, they would have created a wave of free marketing activity truly different from any of these. But as it stands now, the young Europeans’ YouTube page has less views than your average lolcat.

This is only the tip of the iceberg. The campaign has failed to deliver on the web in other ways as well. The website http://kosovo-young.com does not continue the story where it was left off in the TV ads, again does not say anything about Kosovo and uses Flash technology which is hard to navigate and won’t even register on search engines.

It should be said that the best marketing so far for the country was done by a couple of tons of steel cast into yellow letters spelling NEWBORN. It is doubtful the current campaign with millions of euros at its disposal can duplicate that.

Now to be fair, my American friend thought that the first bunch of ads were brilliant, which is odd considering that the Kosovars themselves were left wanting. In his eyes, those ads present a lot of young people screaming to be employed and do a fair representation of the reality.

Happy birthday Kosovo!

Kosova nuk njihet mjaftueshem nga te huajte, e vacanerisht jo nga qytetaret e shteteve jashte evropes, te cilet fizikisht apo mediatikisht jane large Kosoves. Sa eshte e demshme, kjo eshte edhe nje mundesi per ate qe ka iniciative per ta portretizuar Kosoven ne driten qe deshiron.

Nje teknike efektive e perdorur kryesishte nga Izraeli eshte turi qe qeverija pergadite per gazetaret dhe/apo vendimarresite tjere nderkombetare pas ndonje ngjarje me interes nderkombetar. Me poshte po shpjegoj si do te shkonte ky proces.

Kosova dhe qeveria e saj ka nje peparesi pasi kontrollon territorin si dhe cdo aktivitet te specifikuar ne agjende, andaj kjo do te ishte i pamundur te perseritet nga Serbia, si edhe shume efektiv.

Me nje program te organizuar mire dhe te strukturuar, gazetaret, vendimarresite qeveritar apo/dhe personat me influence dhe interes per qeshtjen e Kosoves do te ftoheshin per ta vizituar Kosoven.

Per t’i bindur te vijne, personat nga vendet me interes do t’u mbulohet udhetimi ne nje mase te madhe por me kushte qe i shtyjne ata te bejne zgjidhje efikase per buxhetin e Kosoves duke i mbuluar shpenzimet e udhetimit ne nje mase te madhe por jo plotesishte.

Ministria e Puneve te Jashtme do te identifikoj dyzet shtete qe jane te hapura per njohjen e Kosoves me karakteristika te aferta socio-politiko-historike. Ne keto shtete, do te identifikohet nga nje medium si TV apo gazete me influence mbarekombetare ku nje gazetar do te ftohet te vizitoj Kosoven per t’u njohur me te arriturat e shtetit me te ri. (Nje alternative tjere eshte te ftohen diplomate te ketyre shteteve qe sherbejne ne Evrope ne vend te gazetareve ose ne plotesim te tyre por ndaras.)

Agjenda gjate qendrimit te mysafireve:

(Ky program eshte i pergjithshem dhe do t’i pershtatet karakterit te mysafireve)

• Dita 0

o Mbremje – arritja ne Prishtine.
o 19:30: – Mireseardhje me Ministrin e Jashtem te Kosoves.

• Dita 1

o Ngrenja e mengjesit ne hotel
o 09:30 – Takim me Kryetarin e Kosoves
o 11:-00 – Vizite ne Muzeun e Kosoves. Leksion mbi historine e hershme te Kosoves.
o 13:00 – Dreke ne qytet. Njoftim nga Kryetari i Komitetit Olimpik per zhvillimet ne sportin Kosovar
o 15:00 – Takim me udheheqesit religjioz te Kosoves (detajet percaktohen varesishte nga struktura e vizitoreve)
o 16:30 – Vizite te Varret e Deshmoreve ne Prekaz. Gjate rruges: Leksion mbi historine moderne te Kosoves me fokus diskriminimin kolonialist dhe krimet e luftes.
o Mbremje – ne qytet apo ndonje shfaqje artistike

• Dita 2

o 09:30 – Takim me Ministrine e Ekonomise dhe Financave dhe Oden Ekonomike me theks ambijentin fiskal dhe rregullativ
o 12:00 – Takim me Forcat e Sigurise te Kosoves
o 13:00 – Dreke ne qytet.
o 14:30 – Udhetimi ne Prizren. Gjate rruges: leksion mbi rregullimin politiko-juridik te Kosoves.
o 16:00 – Tour i qytetit historik te Prizrenit.
o 19:00 – Darke pune me Kuvendin e Komunes se Prizrenit, me theks karakterin multietnik dhe kulturor te Kosoves.
o Mbremje – Shetitje ne Shatervan, Prizren.

• Dita 3

o 09:30 – Justifkimi i pavaresise se Kosoves nga historian/jurist te ligjit nderkombetar/jurist te te drejtes kushtetuese
o 13:00 – Dreke.
o 15:00 – Largimi nga Kosova

Buxheti:
1 Autobus shkuarje-ardhje ne Prizren = 350 Euro
40 bileta aeroplani x deri ne 1,000 = max 40,000
40 dhoma x 3 net x 60 = 7,200
45 persona x 3 dreka x 15 = 2,025
45 persona x 4 darka x 10 = 1,800
Totali 52,025 Euro

Me 28 Prill eshte raportuar ne media se dicka e ngjajshme eshte organizuar nga Komisioni Evropian per gazetare ruse, bjelloruse etj.

Prishtina is about hope. And therein lies the curse to its urbanism.

Prishtina is all over the place, but Prishtina is Everywhere is about the many global Prishtinas. So many hopes were placed on post-war Prishtina, and yet it got so little attention failing to belong to any of the neat categories of post-conflict interventionionists.

When one million Kosovars returned at the conflict’s conclusion, they hoped for a new beginning. The Serbs had burned 120,000 homes and the rural areas were not attractive anymore. Others who had seeked asylum in Western European countries were forced to return. Armies of international aid workers descended on Prishtina to help with law and order and capacity building, often renting illegally built office space and housing. And Kosovo once again had a central government in its capital, with ministries in private buildings. Within months, the population of Prishtina increased to 300,000 according to the author’s estimates or half a million according to others’.

And since there are no slums in Prishtina, an array of outbuilding, overbuilding and crowding happened. Virtually all of it illegal. Local government tasked to deal with the issue at one time employed only two people. It suited them, say the local urbanists.

Stylistically, Prishtina is Victorian-neoclassical-oriental-American free-style architecture, on top of the old brutalist grey communist layer.  And it does not harbor respect for public space.

It did not have to be this way. Temporary solutions could have been found to take the pressure off and meet the great needs at the time. International workers could have taken the pressure away from Prishtina by locating in other towns (memo to EULEX). And the government of Kosovo and international agencies should have insisted not to locate in illegal buildings. Although with no final urban plan, areas could have been identified for the construction of high-density buildings, instead of destroying a bit of the whole city.

But Prishtina takes up only part of Prishtina is Everywhere. The rest goes into the generalization of reasons why this happened. It is a highly theoretical treatment, and the shortcoming of the book. We hear about the neo-liberal (Anglo-American) governance, and Prishtina as an example of the threat of those policies for Western Europe, or the ever-popular clannish nature of the Albanian society in Kosovo. The methods devised to deal with the problem are straight from the community participatory textbooks, in contrast to the top-down, unimplementable policies of the city planners with communist legacies. The voices of the young Kosovar architects and planners, not burdened by any of the two philosophies above, however, are much simpler.

The book comes as a result of the work of Archis Interventions, an organization set up to deal with situations like post-war Prishtina, Beirut and Kabul. As a manual for those situations, it is great. It should have focused strictly on that purpose though.

Prishtina is happy, energetic and hopeful. It is the city with no river. It is the city with destroyed history. Everyone wants to be in Prishtina, ruining it on the way.

Prishtina is Everywhere. By Kai Vöckler with Archis Interventions. Archis Publishers, Amsterdam. € 24,50.

Është folur për programin tre milionësh për promovimin e Kosovës në televizionet globale. Fatkeqësisht ky plan është shumë i kushtueshëm dhe nuk arrin sa duhet. Ja alternativa.

Reklamimi i shtetit më të ri në botë në televizionet ndërkombëtare si Al Jazeera, CNN dhe BBC do të ishte ëndërr e çdo menaxheri të marketingut. Fatkeqësisht tre milion janë shumë pak për ta arrit këtë cak, dhe fatmirësisht më shumë se sa nevojiten për metodën e dytë më të mirë, që është interneti.

Me 2007 në internet kishin qasje 747 milion njerëz anekënd globit. Kjo është më pak se sa televizioni por pothuajse të gjithë njerëzit që do të ishin me interes për kampanjën e marketingut të Kosovës.

Çka kemi sot? Imazhin e një vendi jo stabil, ku gjeja e parë që një të huaji i vije në mend është lufta e vitit 1999. Rezultati: një shumë e investimeve nën €400 milion, shumë pak prej tyre nga jashtë, dhe mëdyshje politike rreth meritës së ekzistimit të këtij shteti.

Interneti është metodë shumë e lirë dhe efikase e reklamimit. Nëpërmjet tij sot mund të caktosh cakun e njerëzve që i synon dhe ta përshtatesh mesazhin varësisht çka dëshiron t’i komunikosh atij caku. P.sh.: në këtë moment unë mund ta krijoj një kampanjë reklamimi në internet me cak meshkujt e moshës 30-60 vjeçare në Arabinë Saudite që kanë kryer shkencat politike apo marrëdhëniet ndërkombëtare apo biznesin ndërkombëtar.

Ky grup i njerëzve potencialisht do të ndihmonin në krijimin e opinionit për njohjen e Kosovës prandaj edhe është shumë me rëndësi që ta kenë parasysh mesazhin tonë që pastaj do të shpjegohej gjerësisht me një faqe interneti në gjuhën e tyre, gjëra këto që do të ishin të pamundura të bëhen me një klip televiziv 30 sekondësh.

Këto janë mundësitë teknike që i ofron interneti.

Ka gjëra të tjera në të cilat qeveria kosovare tregon mangësi. Ministria e Punëve të Jashtme e filloi faqen në internet diku në fillim të shtatorit. Kryeministria rifilloi me freskimin faqes që prej largimit të qeverisë Çeku diku në fund të majit.

Faqja e MPJ-së nëse nuk kërkohet me kujdes nuk rezulton fare në Google. E kur ta gjen, çfarë të shohësh aty, margaritar të anglishtes së dobët si ky: “It is my pleasure to address to this conference, hold at a crucial moment for Kosovo and the region in general. The content of this conference, from the topics point of view to be discussed as well as with regard to representation, is increasing its significance.”

Hiperlidhjet si Tourism and Cultural Inheritage të dërgojnë në faqe të palës së tretë e Investments in Kosovo (sic!) nuk të dërgojnë askund, edhe pse një faqe për promovimin e investimeve e financuar nga qeveria ekziston në internet. Askund nuk jepen informata pse të njihet Kosova apo çka përfaqëson Kosova, që në këto momente duhet të jetë qëllimi i kësaj ministrie. E kur jemi te detajet, le të vendoset nëse është e verdha apo e arta ngjyra e stemës qeveritare dhe nëse emri zyrtar është “Kosovo” apo “Kosova”.

Kryeministria është bërë shumë e mirë në kohët e fundit në raportimin e shpejt të punës së saj si në shqip ashtu edhe në anglisht në internet. Kjo është e mirëseardhur si për Kosovën, ashtu edhe për qeverinë për pikët politike që i merr duke i raportuar arritjet e veta dhe në njëfarë mënyre menaxhuar lajmin.

Por asnjëra prej këtyre institucioneve nuk i publikon deklaratat për shtyp në anglisht në agjencitë përkatëse që merren me shpërndarjen e tyre në Google News e gjetkë ku pastaj do të lexoheshin nga gazetarët dhe palët tjera të interesuara në internet.

Tani më asnjeri prej liderëve qeveritar nuk i afrohet medias ndërkombëtare me opinione të shkruara që një kohë i bënte Agim Çeku në Wall Street Journal e rreth kohës së pavarësisë edhe Hashim Thaçi.

Interneti ka edhe një rëndësi tjetër. Ai mundëson rendim të argumenteve e të aktiviteteve me miqtë tanë nëpër botë.

Nuk pajtona me ministrin e Jashtëm Hyseni kur thotë se çdo gjë e mundshme është bërë. Metoda shumë të lira dhe të efektshme për të influencuar opinionin botëror po lihen anash.

Këto që i thashë nuk duhet të interpretohen si shfajësim i shoqërisë civile.

Botuar ne telegrafi.com

Take the foremost foreign correspondent from the Balkans, years of work in the region and an author of historic works on Kosovo and Serbs and you could potentially have the best mix for some great all-encompassing work on Kosovo. In his latest work Tim Judah sets out to give you in broad lines everything you need to know about Kosovo. And for the most part, he does it pretty well.

He does have a slow start with history. It is all over the place, unnatural and devoid of the authoritative voice that permeates the book once it gets into the 20th century. Because of the short and review nature of the book, it fails to bring anything new to the historical discourse on Kosovo. And in such a game Albanians and readers are bound to come out losers due to the more prolific Serbian “historical” work.

But once it starts heading into the modern history of Kosovo, the tone gets more relaxed and we see Judah at its best. He is able to connect the present situation and characters with the historical events decades back and be critical about it. The prose flows with ease and should captivating even to the most uninitiated of you who want to understand how we got here.

That said, it does have a few flaws. At one point Judah compares Kosovo’s right to independence to that of Republika Srpska, an entity whose borders were established during the Bosnian war based on ethnic cleansing and genocide. He also does not seem certain that Recak, which precipitated the NATO war, was a massacre of innocent civilians. On the flip side, he does dismantle myths, such as the widely quoted figure of over 200,000 Serbs having left Kosovo since 1999 (the number is around 70,000).

Other than that, the book is one of a kind. It is very well done and covers Kosovo up to the present day, including laying out some of the challenges that Kosovo will face in the coming months and years and some of the internal controversies that provide a great illustration of what Kosovo feels like on the ground. On the downside, presumably to appeal to the wider international audience and following an established tradition, the book is moored into the Albanian vs. Serb duality, illustrated by the decision to refer to geographic names in both Serbian and Albanian. But in Kosovo itself, Serbs/Serbia takes only a miniscule portion of the general debate.

Kosovo: What Everyone Needs to Know. By Tim Judah. Oxford University Press. Out on 23 October 2008. £8.99

Published on newkosovareport.com on 12 October, 2008.

Duke aplikuar vetë pa pagesë. Po, po, nëse keni pak aftësi në kompjuter dhe e njihni anglishten apo dikë që njeh anglisht, ju nuk keni nevojë të paguani shuma të mëdha për të aplikuar për lotarinë për Green Card amerikane.

Pra siç po e shihni titulli ishte paksa mashtrues. Nuk ka formulë magjike për të fituar dhe çdo kush që ju premton diçka më shumë se mbushje teknike të formularëve si shërbim, ju ka mashtruar.

Shteti amerikan e ofron këtë lotari pa pagesë si mënyrë për të shtuar larminë e popullsisë në Amerikë (edhe zyrtarisht programi njihet si Diversity Visa). P.sh.: numri veç i madh i kinezëve dhe meksikanëve që shkojnë në Amerikë çdo vit (llogariten 5 vitet e fundit) bën që qytetarët e lindur në këto dy vende të mos jenë asnjëri prej rreth 50,000 fatlumëve që shkojnë për ta shijuar ëndrrën amerikane nëpërmjet këtij programi çdo vit.

Të lindurit në Shqipëri, Bullgari, e shumë shtete Afrikane privilegjohen për shkak të numrit të vogël që hyjnë në Amerikë çdo vit. Të shpresojmë që kur të hapet konkursi këtë vit, kosovarët po ashtu do të jetë në këtë listë të të privilegjuarve si grup më veti.

Procesi hapet më 2 tetor dhe qëndron i hapur deri me 1 dhjetor. Gjatë kësaj periudhe keni mundësi të shkoni në këtë adresë http://www.dvlottery.state.gov dhe ta mbushni aplikacionin.

Çka kërkohet është një fotografi për secilin kandidat me përmasa teknike siç kërkohet për vizë amerikane: d.m.th. 50×50 mm që kap pjesën frontale të fytyrës dhe kraharorit, me prapavijë njëngjyrëshe në një skedar elektronik JPEG jo më të madh se 65 kb.

Po ashtu kërkohen informata personale rreth emrit, vendlindjes (është shteti i lindjes që përcakton pranueshmërinë), profesionit, dhe fëmijëve nën 21 vjeç të cilët po ashtu kanë të drejtë t’u bashkëngjiten prindërve.

Të dy prindërit kanë të drejtë të aplikojnë duke përmendur në aplikacion fëmijët nën 21 vjeç dhe bashkëshortin/bashkëshorten tjetër.

Fëmija 21 vjeç e më lartë duhet të aplikoj ndaras dhe nëse fiton nuk mund të merr prindërit apo anëtarët tjerë të familjes, përveç nëse ka krijuar vetë familje, me ç’rast vlejnë të njëjtat kushte si më lartë.

Kusht tjetër është posedimi i një diplome të shkollës së mesme apo dy vite përvoje punë në një zeje që kërkon së paku dy vite aftësim.

Mbushja e me shumë se një formulari për të njëjtin person ju diskualifikon prej konkurrencës. Po ashtu, edhe nëse fitoni mirëpo keni dhënë shënime jo të sakta, do të diskualifikoheni.

Fituesit lajmërohen me postë të thjeshtë apo ndoshta edhe elektronike gjatë muajve maj-korrik të vitit të ardhshëm, në këtë rast në vitin 2009, me ç’rast fillojnë procedurat tjera rreth organizimit të udhëtimit tuaj dhe vendosjes në Amerike.

Vitin e kaluar ka pas 6.4 milion aplikacione të mbushura ku vendet si Nigeria apo Ukraina prijnë me qindra mijëra. Viti i kaluar ka pasur 0.9 milion më shumë aplikues se ai para tij.

Kjo është e tëra çka duhet të dini. Nëse fitoni falë këtyre instruksioneve, mund t’i dërgoni falënderimet ketu.

Ky shkrim eshte botuar me 29 Shtator 2008 ne Telegrafi.com. Miku nuk e lejon mikun te paguaj per Diversity Visa – shperndajeni te miqte!